Soms denken mensen dat het voorbij is, omdat ik er weer sta. Omdat ik lach. Omdat ik er "goed" uitzie. Maar ze zien niet wat het me vanbinnen heeft gekost.
Toen ik hoorde dat ik kanker had, ben ik niet ingestort. Ik ben doorgegaan. Alsof ik geen andere keuze had. Gesprekken, behandelingen, keuzes, slecht nieuws. Alles volgde elkaar zo snel op dat voelen bijna onmogelijk werd. Pas later kwam de klap.
Ik wist wat er zou gebeuren. Ik wist dat mijn lichaam zou veranderen. Ik wist dat ik onvruchtbaar zou worden. Maar niets had me kunnen voorbereiden op hoe hard dat binnenkomt als het geen informatie meer is, maar je leven.
