Helen Dowling Instituut
Het Helen Dowling Instituut (HDI) is het oudste en grootste psycho-oncologische centrum van Nederland. Al 37 jaar biedt het HDI hoogspecialistische psychologische zorg aan mensen met kanker en hun naasten, van de eerste diagnose tot lang na de behandeling.
Zorg die verder gaat dan het lichaam
Kanker heeft enorme impact. Niet alleen lichamelijk, maar ook op het hoofd en het dagelijks leven. Veel mensen worstelen met angst, vermoeidheid, somberheid of slaapproblemen. Soms komen deze klachten pas jaren na de behandeling naar voren. Het HDI biedt professionele psychologische zorg in de vorm van individuele therapie, groepstherapie, relatietherapie, gezinstherapie en online therapie. De zorg wordt vergoed vanuit de basisverzekering.
Zorg die verder gaat dan het lichaam
Wat het HDI uniek maakt is de combinatie van zorg, wetenschappelijk onderzoek en scholing. Onderzoeksvragen komen rechtstreeks uit de dagelijkse praktijk. De inzichten die daaruit voortkomen worden direct weer toegepast in de behandelingen. Via de Helen Dowling Academie deelt het HDI zijn kennis en expertise met zorgprofessionals door heel Nederland. Het HDI is TOPGGz-erkend expertisecentrum en heeft een eigen leerstoel psycho-oncologie aan Tilburg University.
Groot in zorg, klein in bereik
Het HDI bereikt jaarlijks circa 2.500 mensen met gespecialiseerde psychologische zorg. Maar de behoefte is veel groter. Van de 900.000 mensen die in Nederland leven met of na kanker, heeft een derde langdurige mentale klachten. De wachtlijst bij het HDI is gemiddeld drie tot zes maanden. De kloof tussen wie hulp nodig heeft en wie hulp krijgt is enorm. Dat is precies waarom de Helen Dowling Foundation bestaat.
Wilt u meer weten over het werk van het Helen Dowling Instituut, de behandelingen of het onderzoek? Bezoek dan de website van het HDI.
Hoe maakt mentale zorg het verschil tijdens en na kanker?
Onze cliënten vertellen hun verhaal.
Jolien
"Ik was 24 en dacht: wat is dat een melanoom?"
Jolien wilde dat kanker niets aan haar leven veranderde. Dus praatte ze er niet over en ging gewoon naar festivals, met een ontstoken wond en al. Tot haar vader zei dat hij haar al vier maanden niet had zien lachen.
Lees verder
Daan
"Ik zag mezelf steeds liggen in een kist, met mijn gezin eromheen."
Daan was gezond, sportief en reed twee weken voor zijn diagnose nog 160 kilometer op de fiets. Toen hij hoorde dat hij blaaskanker had, kon hij het niet geloven. En de angst die volgde, hield hij grotendeels voor zichzelf.
Lees verder
Jegor
"Alsof het leven op de rem trapt. Jij staat stil, maar iedereen gaat door."
Jegor hoorde op zijn 24ste dat hij een hersentumor heeft en ongeneeslijk ziek is. Bekend van het televisieprogramma Over mijn lijk vertelt hij openhartig over wat het betekent om als jongvolwassene te leven met kanker.
Lees verder
Maaike
"Vaak stond ik al moe op en dacht: hoe kom ik deze dag weer door?"
Twee jaar liep Maaike rond met een knobbel in haar hals voor de diagnose schildklierkanker viel. Na de behandeling lukte het haar niet meer om haar leven op te pakken. Ze liep vast en ontdekte dat ze specialistische hulp nodig had.
Lees verder
Wilma
"Ik hoorde dingen waar ik zelf de woorden niet voor had"
Toen bij Wilma eierstokkanker met uitzaaiingen werd vastgesteld, stonden zij en haar man Henk voor een drempel: praten over wat hen overkwam. De groepsbehandeling bij het HDI deed iets wat ze niet hadden verwacht.
Lees verder
Nienke
"Ik kan accepteren dat ik doodga, maar hoe neem ik afscheid van mijn kind?"
Een week na de geboorte van haar dochter Veerle kreeg Nienke te horen dat ze een tumor had. Na zware behandelingen volgde het ergste nieuws: haar kanker is ongeneeslijk. Het enige wat ze niet kan dragen is afscheid moeten nemen van haar kleine meisje.
Lees verder
Anna
"Ik ben niet alleen ziek geweest, ik ben ook iemand kwijtgeraakt. Een versie van mezelf."
Soms denken mensen dat het voorbij is, omdat ik er weer sta. Omdat ik lach. Omdat ik er "goed" uitzie. Maar ze zien niet wat het me vanbinnen heeft gekost.
Lees verder
Cat
‘Ik kan toch niet de enige moeder met kanker die jonge kinderen heeft?”
Cat wist niets van kanker toen ze de diagnose borstkanker kreeg. “Het enige beeld wat ik van kanker had was een kale kop en doodgaan.” Haar grootste zorg was de zorg voor haar kinderen: hoe begeleid ik samen met mijn man, onze kinderen op iets waarvan ik zelf niet eens weet wat ik kan verwachten?
Lees verder
Ingrid
“Ik dacht dat mijn wereld zou instorten."
Op 5 november kregen Ingerid en haar gezin een onmogelijke boodschap: de borstkanker waar Ingerid sinds mei 2018 voor werd behandeld, is uitgezaaid op twaalf plaatsen en genezing is niet meer mogelijk. Sindsdien koestert het gezin elk moment dat ze samen hebben meer dan ooit tevoren en zoekt elk van hen naar een manier om zelf overeind te blijven en tegelijk elkaar vast te houden.
Lees verder