‘Ik kan toch niet de enige moeder met kanker die jonge kinderen heeft?”

Kale kop en doodgaan

Cat wist niets van kanker toen ze de diagnose borstkanker kreeg. “Het enige beeld wat ik van kanker had was een kale kop en doodgaan.” Haar grootste zorg was de zorg voor haar kinderen: hoe begeleid ik samen met mijn man, onze kinderen op iets waarvan ik zelf niet eens weet wat ik kan verwachten? Reeva is dan 2,5 jaar en Rocco nog maar drie maanden oud. Als eerste doet ze in het ziekenhuis navraag, maar is het aanbod erg beperkt. “Ik had enorm behoefte aan enige vorm van grip.” Via lotgenoten kreeg ze het boek ‘Grote boom is ziek’ getipt, maar verder tastte ze ins het duister en dat verbaasde haar enorm. “Ik kan toch niet de enige moeder met jonge kinderen zijn die dit meemaakt?”

‘Ik kan toch niet de enige moeder met kanker die jonge kinderen heeft?”

‘My worst moedermaffia was ik zelf’

Voordat Cat moeder werd, had ze een heel specifiek beeld van hoe moederschap hoorde te zijn. “Ik las in boekjes hoe belangrijk de hechting met je baby is, vooral in het eerste jaar. Daarin kwam ik tekort voor mijn gevoel. Het moeten stoppen met borstvoeding voelde als persoonlijk falen. Het was pijnlijk om de melk uit mijn borst te voelen vloeien, terwijl ik mijn zoon probeerde te sussen wanneer hij huilde en ik mijn melk vanwege chemotherapie niet mocht geven. Gedachtes dat ik enkel een goede moeder kon zijn als ik hem met mijn melk zou voeden hebben vaak en veel in mijn hoofd gespookt terwijl ik de behandelingen onderging en soms niet wist voor of achter was. My worst moedermaffia was ik eigenlijk vooral zelf.”

Fietsen, ‘chemogift erin’ en terugfietsen

Cat besluit om in haar eentje van en naar het ziekenhuis te fietsen voor chemotherapie. “Ik ben een doener. Het type: Ik pak het aan. Ik ga het aan. Dus stapte ik op mijn fiets, wat best wel een endje was, kreeg mijn chemogift en fietste ‘gewoon’ terug. Vond ik heel stoer van mezelf.” Al kwam aan het einde van het jaar een enorme klap.

Tweeledige tumor

Na haar operatie bleek de resttumor tweeledig te zijn. “Deels hormoon en deels triple negatief. De tumor was bij de diagnose ruim 5 centimeter en wat nog over was, bleek een andere type tumor te zijn, waarvoor een andere behandeling nodig was dan de behandeling die ik had gehad. Dus moest ik na de eerste ronde chemo en operatie nog een half jaar chemo, bestraling én een tweede operatie. Toen de chirurg mij vertelde dat het niet goed was en me mededeelde dat ik nog een keer moest, stortte ik finaal in. Ik had me zo gefocust op het einde van de behandeling! Het scenario dat ik net halverwege was, was niet bij me opgekomen.… het brak me.”

‘Ik stortte finaal in toen de patholoog zei: het is niet goed, je moet nog een keer’

Online delen met lotgenoten

Cat had een heel fijn vangnet ervaren van haar vrienden. “Ze gaven me echt alle steun. Ik moest de ziekte dragen, maar zij deden de rest. We deelden het samen. Maar na die eerste zes maanden voelde ik me bezwaard om nog meer hulp te vragen/krijgen en ben ik mijn heil online gaan zoeken. Om het niet allemaal bij mijn vrienden te leggen.”

Op Instagram en in verborgen Facebook-groepen van patiënten vond Cat lotgenoten. “Mijn vrienden begrijpen bepaalde dingen niet. En dat is maar goed ook, want zij hebben gelukkig niet zelf ervaren om borstkanker te hebben, ze weten niet hoe het is om in een MRI te liggen en daarna dagen of soms weken te moeten wachten op een uitslag met je levensverwachting. Op Facebook vond ik herkenning en erkenning van hele willekeurige mensen die ik helemaal niet ken, waardoor ik me enorm veilig en gezien voelde.”

Online schreef Cat over alles. “Ik schreef over the good, the bad, the ugly. Over hoe mijn familie niet beschikbaar was voor mij, hoe pijnlijk ik dat vond en ook hoe het schrijven therapeutisch voor me werkte. Door de tijd te nemen om te schrijven, kon ik lezen wat ik voelde. Omdat ik de ruimte nam om te voelen.”

‘Mijn vrienden begrijpen bepaalde dingen gewoon niet en dat is maar goed ook, want ze zijn niet ziek’

‘Ik moest mezelf eerst vergeven’

Naast het online delen, zocht ik ook professionele hulp. Via de verpleegkundig specialist van het ziekenhuis kwam ze bij het Helen Dowling Instituut (HDI) terecht. “Hier kwam alles eruit. Mijn trauma van het acuut moeten stoppen met borstvoeding en dat ik mezelf niet goed vond als moeder.” Nu kan ik dit in een paar zinnen omschrijven, toentertijd ging ik naar binnen omdat ik eigenlijk aanvankelijk andere angsten dacht te hebben. Bij het HDI voelde ik de ruimte om mijn emoties te doorvoelen en mijn echte angsten aan te kijken. Ik leerde daarna bij het HDI om mijn focus op iets te verleggen en het daardoor anders en liefdevoller te bekijken: “Tijdens de sessies zag ik in dat ik geen oordeel heb over hoe andere moeders hun kind voeden. Maar dat ik mezelf pas een goede moeder vind als ik mijn kind borstvoeding had gegeven. Het lijkt misschien iets futiels, borstvoeden, op de weegschaal van het leven en toch was dit belangrijk voor mij. Ik heb mezelf leren vergeven en nu zie ik dat ik met al mijn beperkingen echt de allerbeste moeder ben voor onze kinderen.”

Vriendschap en verlies van een lotgenoot en vriendin

Online ontmoette Cat een vrouw met wie ze veel gemeen had. “Heel bijzonder om iemand te vinden die een soortgelijk pad bewandeld. En ook nog met kinderen in exact dezelfde leeftijd en dus dezelfde soort slapeloze nachten door voedingen, behandelingen en vreetbuien.” Er ontstond een hechte vriendschap tussen Cat en Sascha. Op het moment dat er bij Sascha uitzaaiingen werden gevonden, bleef het contact innig. “Zij vroeg me om een brief voor te dragen die zij had geschreven voor haar kinderen. Precies een jaar nadat we elkaar hadden getroffen op Instagram stond ik op haar uitvaart met haar brief in mijn hand.”

Angst in de ogen kijken

De dood van haar dierbare vriendin confronteerde Cat met diepe angsten. “Bij het HDI voelde ik me inmiddels veilig om die angsten aan te kijken, te benoemen en te doorvoelen. Niet wegkijken, maar ruimte geven zodat het er mag zijn. ” Ik heb met mijn therapeut bij het HDI verder onderzocht waar ik zo angstig van ben. Dat bleek het onbekende, dat ik niet weet wat er volgt. Alle vragen die door mijn hoofd spookten voor een scan gingen we samen af: ‘Wat als de kanker terug is? Wat als het deze keer is uitgezaaid? Kan ik de behandeling aan? Hoe ga ik de kinderen nu weer begeleiden?’

‘In plaats van me op te peppen, werkte mijn therapeut uit hoe mijn leven eruit zou zien bij slecht nieuws’

“In plaats van me op te peppen werkte mijn therapeut voor me uit hoe mijn leven eruit zou zien bij slecht nieuws. Stap voor stap tekenden we samen alle beren op de weg. Ik gaf me er aan over, liet het allemaal toe. Gek genoeg stonden de beren daardoor op. Nu ik mijn angst niet meer verdring, maar er laat zijn, heb ik er meer controle over. Zo tegenstrijdig.”
“In de week van de scan ben ik mild voor mezelf. Plan ik ruimte voor mezelf. Het helpt me om alles vooraf te regelen. De taxi, activiteiten die ik graag wil doen. Door alles eromheen te kunnen doen zoals ik het wil, ben ik minder angstig voor de dingen waar ik geen controle over heb.”

“In de week van de scan ben ik mild voor mezelf. Plan ik ruimte in om iets leuks te doen waar ik op dat moment zin in heb. Het helpt me om alles vooraf te regelen. Fijne speelafspraakjes voor de kinderen, wat minder koken, wat meer bestellen. Alles eromheen te kunnen doen zoals ik het wil, geeft me grip, houvast en troost. Die ervaring neem ik nu niet alleen mee bij mijn jaarlijkse controle, maar ook in mijn werk als uitvaartondernemer. Door samen met de families en hun dierbaren te kijken naar wat komen gaat en bespreekbaar te maken wat voor afscheid bij hen past.”

’Ze liet mij anders kijken, terwijl de situatie niet veranderd was’

Accepteren vol overgave

Door de therapie is Cat een stuk milder geworden voor zichzelf. “Mijn therapeut creëerde een veilige omgeving om mijn angst en frustratie te delen. Zonder dat het voelde alsof ik werd beoordeeld. Het was enorm waardevol hoe ze mij anders liet kijken, terwijl de situatie onveranderd was.”

“Ik kan de dood en mijn angsten niet wegnemen. Wel heb ik geleerd om te kijken naar wat ik wel kan. Door te focussen op waar ik wél invloed op kan hebben, ervaar ik meer rust. En niet zo van: oké ik accepteer het maar, het moet maar, ik kan nu wanneer ik besluit er klaar voor te zijn het accepteren, vol overgave.”

Er is echt een Cat van voor en na de kanker. Deze Cat heeft meer in haar rugzak. “Ik koester momentjes in elke dag. Zoek naar het licht. ’s Avonds als ik naast mijn slapende kinderen lig bijvoorbeeld en luister naar hun gesnurk, voel ik onze liefde, dat is voor mij het grote kleine geluk.

Cat heeft tijdens de therapie haar missie in het leven ontdekt: mensen begeleiden rondom hun uitvaart of dat van hun dierbare. In 2024 is ze gestart met de Laatste Vaart Afscheidszorg, een uitvaartonderneming die een veilige haven is voor alles wat volgt. www.delaatstevaart.nl